Burn Motherfucker Burn....
Προλαβαίνω να αναπληρώσω τόσο χαμένο χρόνο?? Προλαβαίνω να κάνω 120 πόστ σε 1 μήνα?? Για ένα μεγάλο διάστημα η αναβλητικότητά μου είχε κρεμάσει στο μπλόγκ την ταμπέλα "κλειστό λόγω βαρεμάρας" με αποτέλεσμα τώρα να τρέχω και να μήν φτάνω... Και ο λόγος?? Το καλοκαίρι έρχεται αγαπητοί φίλοι και εχω το συνήθειο να συνοδεύω κάθε εβδομάδα και με ένα διαφορετικό σάουντρακ... Αναλώνω ώρες μπροστά στο pc ακούγωντας τραγούδια, κόβωντας και ράβωντας μελωδίες, αναμιγνύοντας μουσικά είδη και γλώσσες, προσπαθώντας να φτιάξω το κατάλληλο CD για κάθε πιθανό mood swing... ένα για κάθε εβδομάδα, τέσσερα για κάθε μήνα, 12 για ένα καλοκαίρι. Θέλω να ακούω τα τζιτζίκια με τον ήχο της κιθάρας του Keith Richards, να "πλέω" δίπλα στα κατακίτρινα στάχυα με τη μελωδική φωνή της Lisa Gerrard, να κολυμπάω στην πιό ερημική παραλία αφήνωντας τις πόρτες του αυτοκινήτου ανοιχτές και τα ηχεία να παίζουν "Το καλοκαιράκι, στην ακρογυαλιά, δώς μου ένα φιλάκι και πάρε με αγκαλία"*, να ατενίζω τα χρώματα του ηλιβασιλέματος πίνωντας μπυρόνια με την πρώτη αλκοολική τυχαία και το cd να σκούζει"Δώτσ μου, δώτσ μου, δώτσ μου... το κορμί τσου!!"... Και πώς συνδυάζεται αυτό με την διακοπή της παρατεταμένης απραγίας μου? Ε, να... Μετα τα 4 (8,15,16,23,42) συνεχόμενα πόστ σε φάση "σκάσε και κολύμπα" διαπίστωσα οτι έχανα φοβερό υλικό που θα με εξυπηρετούσε στην προ-καλοκαιρινή μου προετοιμασία. Η περιήγηση του κολοκυθιού στα comments μου αναδύει εξαιρετικά τραγουδάκια που στο παρελθόν έχουν χαρακτηριστεί σαν ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ HIT (ΝΟΤ)! Άν υποθέσουμε λοιπόν οτι κάθε CD χωράει 15 τραγούδια, και οτι μέχρι στιγμής έχω συγκεντρώσει περίπου 1,5 τραγούδια ανα πόστ, τότε ευλογα συμπεραίνουμε οτι χρειάζομαι 10 πόστ για κάθε cd, δηλαδή 120 πόστ για να καλύψω όλο το καλοκαίρι με τις (διαβάζεται με προφορά Αυστραλού redneck) "Koloki8y's Greatest Hits Compilation"!

Προς το παρον όμως έχω πάρει το φτυάρι και δουλεύω οικοδομή... δύσκολη δουλεία... για άντρες... Όμως έτσι απομυθοποίησα τον μύθο του μπεκρή οικοδόμου... Μου αρέσει να μπαίνω στην θέση του άλλου πρίν σχηματίσω άποψη. Π.χ. ο δημόσιος υπάλληλος που δεν υπογράφει ένα χαρτί δεν απαραίτητα τεμπέλης, υπάρχει γραφειοκρατία πίσω απο κάποια πράγματα όσο παρανοϊκά και αν ακούγονται... Στο θέμα μας όμως...Φαντάζομαι όλοι θα έχετε δεί τους συμπαθείς ηλιοκαμμένους ανθρωπάκους με τα τραχυά πρόσωπα να κάθονται στην σκιά του καφενείου της γειτονιάς κατεβάζοντας φωναχτά τη μία "άμστελ"** μετά την άλλη... Η ευτυχία που αναβλύζει απο μέσα τους αυτές τις στιγμές έρχεται σε απολυτη αντιθεση με την ταλαιπωρία που τα χρόνια έχουν ανεξίτηλα χαράξει στα πρόσωπά τους... Αν είσαι οξύς παρατηρητής θα διακρίνεις μια υποψία χαμόγελου να διαγράφεται στο πρόσωπό τους, αλλά δεν μπορείς να είσαι και σίγουρος... Όλοι μοιάζουν ίδιοι, σαν να έχουν υποστεί θεραπεία bottox και οι μύες που καθορίζουν την ευτυχία έχουν χάσει την μάχη μέσα στα χρόνια της πάλης για το μεροκάματο... Όμως αυτοί είναι ευτυχισμένοι και όχι περισσότερο αλκοολικοί απο τον καθένα "φυσιολογικό" πολίτη. Ο λόγος που πίνουν μπύρες είναι απλός. Είναι το μόνο ποτό που μπορεί πραγματικά να σε ξεδιψάσει... Στην αρχή της οικοδομικής μου καριέρας, σάν rookie (ή σε κάποιους άλλους χώρους "fish") παρέα στο οικοδομικό ωράριο μου κρατούσε ένα μπουκαλάκι νερό. Γρήγορα αντικαταστάθηκε απο ένα χυμό πορτοκάλι ο οποίος σε χρόνο dt έγινε ανθρακούχος... "Εδώ είμαστε" σκέφτηκα! "Αυτό είναι το μυστικό! Το ανθρακικό"... Γιά ένα μεγάλο διάστημα έπινα πορτοκαλάδα με ανθρακικό...1,5 λίτρο την μέρα. Μια μέρα η "κλίκα" με κάλεσε να πιουμε κανα μπυρόνι... Αισθάνθηκα μέλος της μικρής τους κοινωνικής ομάδας και αν και δεν είχα χρόνο θεώρησα πως δεν έπρεπε να τους προσβάλλω. Δέχτηκα λοιπόν και κάθησα κάτω απο τη δροσερή σκιά του πλατάνου της πλατείας... Το γκαρσόνι τους ήξερε και έφερε σχεδόν αυτοματοποιημένα τα μπυρόνια και τα μεζεδάκια... Γρήγορα αδράξαν τα ποτήρια και αρχίσανε τις "υγιές μας"... Συμμετείχα και εγώ στην σύγκρουση αλλαλάζοντας σαν Ούνος σε επέλαση, πράγμα που αποδείχτηκε ιδιαίτερα διασκεδαστικό και απελευθερωτικό! Η πρώτη γουλιά είχε την αναζωογονητική επίδραση κάποιου μαγικού ζωμού... Τα μάτια μου γούρλωσαν ο λάρυγγάς μου απέκτησε μία αντανακλαστική συνεχόμενη κίνηση και το στόμα μου αχόρταγα επεδίωκε να αδειάσει το ποτήρι. Αυτή η δροσιστική υγρή ουσία πραγματικά έσβηνε κάθε αίσθημα δίψας! Λίγες στιγμές αργότερα η σιωπή έσπαγε απο τη βροντερή φωνή του αρχιμάστορα....
"ΜΟΝΟΡΟΥΦΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ!! ΧΑΧΑΧΑΧΑ"
"ΒΑΛΕ ΚΙ ΑΛΛΟ"
εκεί κάπου χάθηκε η αίσθηση του χρόνου...

Προς το παρον όμως έχω πάρει το φτυάρι και δουλεύω οικοδομή... δύσκολη δουλεία... για άντρες... Όμως έτσι απομυθοποίησα τον μύθο του μπεκρή οικοδόμου... Μου αρέσει να μπαίνω στην θέση του άλλου πρίν σχηματίσω άποψη. Π.χ. ο δημόσιος υπάλληλος που δεν υπογράφει ένα χαρτί δεν απαραίτητα τεμπέλης, υπάρχει γραφειοκρατία πίσω απο κάποια πράγματα όσο παρανοϊκά και αν ακούγονται... Στο θέμα μας όμως...Φαντάζομαι όλοι θα έχετε δεί τους συμπαθείς ηλιοκαμμένους ανθρωπάκους με τα τραχυά πρόσωπα να κάθονται στην σκιά του καφενείου της γειτονιάς κατεβάζοντας φωναχτά τη μία "άμστελ"** μετά την άλλη... Η ευτυχία που αναβλύζει απο μέσα τους αυτές τις στιγμές έρχεται σε απολυτη αντιθεση με την ταλαιπωρία που τα χρόνια έχουν ανεξίτηλα χαράξει στα πρόσωπά τους... Αν είσαι οξύς παρατηρητής θα διακρίνεις μια υποψία χαμόγελου να διαγράφεται στο πρόσωπό τους, αλλά δεν μπορείς να είσαι και σίγουρος... Όλοι μοιάζουν ίδιοι, σαν να έχουν υποστεί θεραπεία bottox και οι μύες που καθορίζουν την ευτυχία έχουν χάσει την μάχη μέσα στα χρόνια της πάλης για το μεροκάματο... Όμως αυτοί είναι ευτυχισμένοι και όχι περισσότερο αλκοολικοί απο τον καθένα "φυσιολογικό" πολίτη. Ο λόγος που πίνουν μπύρες είναι απλός. Είναι το μόνο ποτό που μπορεί πραγματικά να σε ξεδιψάσει... Στην αρχή της οικοδομικής μου καριέρας, σάν rookie (ή σε κάποιους άλλους χώρους "fish") παρέα στο οικοδομικό ωράριο μου κρατούσε ένα μπουκαλάκι νερό. Γρήγορα αντικαταστάθηκε απο ένα χυμό πορτοκάλι ο οποίος σε χρόνο dt έγινε ανθρακούχος... "Εδώ είμαστε" σκέφτηκα! "Αυτό είναι το μυστικό! Το ανθρακικό"... Γιά ένα μεγάλο διάστημα έπινα πορτοκαλάδα με ανθρακικό...1,5 λίτρο την μέρα. Μια μέρα η "κλίκα" με κάλεσε να πιουμε κανα μπυρόνι... Αισθάνθηκα μέλος της μικρής τους κοινωνικής ομάδας και αν και δεν είχα χρόνο θεώρησα πως δεν έπρεπε να τους προσβάλλω. Δέχτηκα λοιπόν και κάθησα κάτω απο τη δροσερή σκιά του πλατάνου της πλατείας... Το γκαρσόνι τους ήξερε και έφερε σχεδόν αυτοματοποιημένα τα μπυρόνια και τα μεζεδάκια... Γρήγορα αδράξαν τα ποτήρια και αρχίσανε τις "υγιές μας"... Συμμετείχα και εγώ στην σύγκρουση αλλαλάζοντας σαν Ούνος σε επέλαση, πράγμα που αποδείχτηκε ιδιαίτερα διασκεδαστικό και απελευθερωτικό! Η πρώτη γουλιά είχε την αναζωογονητική επίδραση κάποιου μαγικού ζωμού... Τα μάτια μου γούρλωσαν ο λάρυγγάς μου απέκτησε μία αντανακλαστική συνεχόμενη κίνηση και το στόμα μου αχόρταγα επεδίωκε να αδειάσει το ποτήρι. Αυτή η δροσιστική υγρή ουσία πραγματικά έσβηνε κάθε αίσθημα δίψας! Λίγες στιγμές αργότερα η σιωπή έσπαγε απο τη βροντερή φωνή του αρχιμάστορα....
"ΜΟΝΟΡΟΥΦΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ!! ΧΑΧΑΧΑΧΑ"
"ΒΑΛΕ ΚΙ ΑΛΛΟ"
εκεί κάπου χάθηκε η αίσθηση του χρόνου...
Ένα απο τα έργα που διεκπαιρεώσαμε. Τον τρίτο πυλώνα τον έκανα μόνος μου... Μέσα στο καταχείμωνο, οι άλλοι (όχι αυτοί του LOST) αποδείχθηκαν αδύναμοι και φιλάσθενοι....Τελικά φύγαμε απο κεί ντίρλα....
..
...
....
Συμπερασματικά, οι οικοδόμοι είναι αλκοολικοί, και απλά εγώ παραληρώ...
Σας αφήνω όμως τώρα να "κάψω" κανά CD γιατί ο χρόνος με πιέζει...
*(πολύ "Ballantines" φάση ε?)
** Άν το (σύμφωνα με έγκυρες πηγές ) Ballantines είναι το ποτό των gay, για κάποιο περίεργο λόγο η Amstel είναι η μπύρα των οικοδόμων... Αναμένονται εκτενείς έρευνες επι του θέματος...
..
...
....
Συμπερασματικά, οι οικοδόμοι είναι αλκοολικοί, και απλά εγώ παραληρώ...
Σας αφήνω όμως τώρα να "κάψω" κανά CD γιατί ο χρόνος με πιέζει...
*(πολύ "Ballantines" φάση ε?)
** Άν το (σύμφωνα με έγκυρες πηγές ) Ballantines είναι το ποτό των gay, για κάποιο περίεργο λόγο η Amstel είναι η μπύρα των οικοδόμων... Αναμένονται εκτενείς έρευνες επι του θέματος...













